در يکي از روزهاي تيرماه 83،دعوت نامه 30 تا دختر دبيرستاني از روستايي در بخش پارس آباد اردبيل به

خواست خدا امضا شده بود.آقا امام رضا(ع) به اذن خدا اين دانش آموزها رو طلبيده بود و دعوتشون کرده

بود.بين اين دانش آموزها  دختري   نوزده ساله  به  نام زهرا  که کورمادرزاد  بود ،حضور داشت. اين

دخترخانمها  از روستا که را ه مي افتند با هم ديگه عهد مي بندند که از امام هيچي نخوان غير از شفاي زهرا.

تصميم گرفته بودند همه دعا کنند زهرا براي اولين بار بعد از 19 سال بتونه ببينه.

توي راه هم همش آرزو مي کردند کاش وقتي برمي گردند چشمهاي خوشگل زهرا بينا شده باشه.

جالب اين بود که اردوي اين بچه دبيرستاني ها  با ايام شهادت  يکدانه رسول(ص) ،حضرت ياس  فاطمه زهرا مصادف بود.دوستان زهرا مي گفتند:همه با هم در مجالس عزاداري  ايام فاطميه شرکت مي کرديم

و  بعد از خوندن نمازهاي يوميه زهرا رو مي برديم کنار پنجره فولاد ،زيارت عاشورا مي خونديم و فقط مي گفتيم

                                         آقا نيگاش کن.....................آقا نيگاش کن

تنها و تنها همين حرف ورد زبونمون بود.دوازدهم تيرماه سال هشتاد و سه روز،روز شهادت بي بي دو عالم، ساعت شش صبح قرار بود بعد از زيارت براي حرکت به سمت اردبيل از حرم خارج بشيم. تا

ساعت چهار و بيست و چهار دقيقه هنوز چشمهاي زهرا باز نشده بود.

بچه ها مي گفتن  رو کرديم به آقا و گفتيم:

                                      آقا نيگاش نمي کني.................شفاش نمي دي

ما سي تا دختر تو اين پنج شش روزي که از حرکتمون گذشته همش دعا کرديم ،فقط يه چيز ازت خواستيم همه خواسته هامونو کنار گذاشتيم فقط و فقط ازتنمنا کرديم يه چيزيبهمون بدي، اون هم هيچي! نمي خواي جواب ما رو بدي

                                       نمي خواي.............نمي خواي شفاش بدي.......

پس چه جوريه مي گن کرامت داري ،مريض ها رو خوب مي کني،گره ها رو باز مي کني. خادم هات چي

مي گن؟!مي خوان بازار گرمي کنن ؟؟؟؟؟؟؟؟

ما دو هزار کيلومت راه نيومده بوديم که دست خالي برگرديم.ما هم مي ريم رو تابلو اعلانات مدرسه مي نويسيم ديگه کسي مشهد نره،امام رضا (ع)شفا نمي ده،اصلا مي ريم صداسيما مصاحبه مي کنيم.

همين طور که دخترخانمها داشتن گلايه مي کردن يهو زهرا رو به بغل دستي اش ميکنه(رو به ايوون طلا تو صحن انقلاب)ميگه: مي بيني؟

دوستش ميگه:مگه تو ديدي؟چي مي بيني؟